słon

2009-12-27 23:14:55

O pracy

Budzi się raz do roku, żeby wyjść na miasto, znasz go nie od dziś, to przecież gwiazdor, światła gasną, świat już zasnął, a on wyszedł na żer żeby mordować z pasją, pod maską dobroczyńcy, kryje się szaleniec, diabeł w ludzkiej skórze z uśpionym sumieniem, w każde Boże Narodzenie szuka naiwnych ofiar, ślady zębów na reszcie okaleczonego tułowia, ludzie to jego prowiant, jest w ciągłęj podróży, zabiera na pamiątkę oczy, język, uszy, narasta w kałuży krwi skrzepnięty korzuch, a ty wyglądasz jakbyś robił pompki na nożu, leżysz na łożu śmierci, coraz bliżej zgonu, on weźmie twój portfel i klucze do domu, chcesz pomóc swoim bliskim bo wiesz co ich czeka lecz jest już za późno by się kryć i uciekać, płynie szkarłatna rzeka przez cały przedpokój, rzeźnicki topór, agonalne krzyki w mroku, wokół nich nie ma nic poza śmiercią, z otwartej piersi żebra żałośnie sterczą, wyrywa z chęcią każdy wartościowy organ, wigilie to dla niego wynaturzona orgia, z przesiąkniętego worka powoli krew się sączy, a on niesie swój bagaż pełen ludzkich kończyn.