|
Smutna
2008-03-09 20:13:06
O milosci
nie wiem w ogóle co mam robić. zerwałam z chłopakiem, którego kocham, i który mnie kocha... może od początku... mateusz czesto jeżdził w pewne miejsce. nie przeszkadzało mi to zbytnio, bo niby czemu? wszystko zaczęło się niedawno. coraz mniej się odzywał, pisał... prawie codziennie \"tam\" jeżdził. zaczęło mi się to troszkę nie podobać. czułam się tak, jakbym już nie była dla Niego najważniejsza. spotykaliśmy sie dość rzadko, raz-góra dwa razy-w tygodniu. wiadomo, nauka i nie mieliśmy zbytnio czasu na spotkania,ale cały czas pisalaśmy esy. jak bylaśmy razem, to nie mogliśmy się ze soba rozstać. ostatnio spotkaliśmy się w piątek, potem w sobotę i w niedzielę powiedziałam, żeby też wpadł. wykręcił się. pojechał \"tam\". skoro nie chciał się ze mną spotkać, to jak wyobraża sobie nasze wspólne życie. skoro ja Go...męczę?... czułam się...dziwnie. potem coraz mniej pisał, dzwonił, a jak już to nic sensownego w naszych \"rozmowach\" nie było. okłamywał mnie. mie mówił o niczym. nie wiedziałam, gdzie jest, co robi... nic... w piątek właśnie za to pokłóciliśmy się. w sobotę wysłał tylko esa z życzeniami. miałam nadzieję, że bedzie chciał się spotkać, ale nie. wkurzyłam się i napisałam, c o tym wszystkim myśle. napisał:\"jutro pogadamy...,bo dzisiaj jestem na 18\". to mnie dobiło. po 1.nie chciał pogadać, zmył mnie, po 2.,gdybym pierwsza nie napisała do Niego, to nawet nie dowiedziałąbym się,gdzie jest. fajnie... czuję się małoważna. kocham Go i nie wiem, czy dobrze robię. czuję sie z tym źle, ale będąc w takiej sytuacji też sie źle cułam. ja nie umiem tak żyć. czasami to nawet nie czułam, że mam kogoś, kto mnie kocha, ze ktoś taki istnieje. skoro ważniejsi są koledzy, to miejsce i wszystko inne, a ja jestem tylko tak dla zabicia czasu... he, przypominam sobie teraz nasze wspólne plany...o małżeństwie, wspólnym domu, o rodzinie... to wszystko było takie piękne... może czas pokaże czy dojrzejemy do bycia ze sobą, a na razie decyzji nie zmieniam.
|
|
