Gałązka 89

2010-09-09 20:17:31

O milosci

Dawno tu nie zaglądałam... Moje życie od czasu kiedy ostatnio pisałam (grudzień 2009) zmieniło się o równe 360 stopni... poznałam kogoś nowego... jesteśmy ze sobą już pół roku... To ON pokazał mi jak piękne może być życie... Jest cudowny, nie ma żadnych wad. Nie znamy się miesiąc, czy tam dwa że jeszcze tych wad nie widzę.. Ale znamy się pół roku! i nie mieliśmy jeszcze żadnej poważniejszej kłótni w związku. Mówi mi czułe słówka, powtarza po kilka set razy dziennie, jak bardzo mnie kocha.. jak wiele dla niego znaczę.. Myśli najpierw o mnie.. a później o sobie. Gdyby mógł, to by zerwał dla mnie gwiazdkę z nieba.. Po pracy (ok.22-23) przyjeżdża do mnie aby mnie przytulić i powiedzieć dobranoc... Zrobił by dla mnie dosłownie wszystko!! Taki jest Kochaniutki.. ale... i tu właśnie się zaczyna problem... tzn. nawet nie wiem czy to można nazwać problemem... Planuje nie długo się mi oświadczyć, a za dwa lata ślub.. Ja czuję się ostatnio przez tą jego decyzję osaczona... Nie wiem czy jeszcze nie dorosłam do tego aby już się związać z kimś do końca życia... heh.. :( jest cudowny, i wiem że nie spotkam w życiu nikogo lepszego. A więc nie wiem czemu się jeszcze boję. Czy go Kocham?? sama nie wiem.. raz tak- szaleję na jego punkcie, cały czas o nim myślę.. chcę go mieć przy sobie i tulić. A drugim razem znów nie-chcę być sama, nie chcę aby mnie przytulał, całował... wiem, że to częstą przyczyną jest PSM, ale czy to tylko o to chodzi??