klaudia88

2008-09-25 08:48:44

O rodzinie

jestem bardzo nieszczesliwa... nie mam nkogo na swiecie kto chocby troche mnie pokochal...brakuje mi ciepla ze strony meza... czuje sie nie chciana... chcialabym umrzec. cale dziecinstwo mialam tragiczne -tylko alkohol i patologia...teraz mam meza ktory mnie nienawidzi...nie kocha....dlaczego zycie jest tak okrotne? ja tego dluzej nie wytrzymam...wole zasnac na wieki. niz zyc tu na ziemi w piekle.czy ktos za mna zaplacze??? chce uniesc rece i chwycic Boga- niech zabierze mnie ze saba...nie chce zyc................... klaudia

aniolek
2008-09-25 17:00:01
lepiej sie zastanowic nad tym wszystkim. skorzystac z pomocy psychologa czy psychoterapeuty... zycie jest warte bardzo duzo. za duzo, zeby wyrzucac to wszystko do kosza... glowa do gory :)

optymistka
2008-09-26 21:00:41
rozumiem cie.Ale zyj nadzieja,ze kiedys bedzie lepiej.Predzej czy pozniej i znajdz wsobie ta siłe do zycia,ktora tkwi gdzies tam głeboko:) pozdrawiam

Troche ja i troche n
2008-10-02 09:03:24
Moje zycie nie jest latwe..ale nie jest najgorsze-tak zawsze mysle i staram sie we wszystkim,co sprawia mi bol odnalezc jakas wartosc..bo to co Ciebie rani to Ciebie uszlachetnia..kiedys walczylam z tym,co zle..a teraz jestem obojetna na to co mnie spotyka wierzac,ze kiedys bede szczesliwa..nie probuj na sile zmieniac swojego zycia,ale jezeli czujesz,ze w sercu jestes nieszczesliwa...staraj sie malymi korczkami dojsc do tego,co Ci sprawia radosc..Miej zawsze w torebce tabliczke slodkiek czekolady..byc moze ktoregos dnia poczestujesz nia kogos w autobusie,lub na ulicy,kogos kto sie usmiechnie i Ci podziekuje..wyciagnie do Ciebie dlon...byc moze zmieni cos w Twoim zyciu...a moze Ty zmienisz cos w jego zyciu-to rowniez bardzo wazne..

corc
2008-12-10 17:49:37
masz dzieci? tak to żyj dla nich- nie, szukaj swego szczęścia ,a znajdziesz. nie wierzcie psychologom.

sandra
2009-08-10 10:07:15
ja mam 34lata i dwoje wspaniałych dzieciaków. Jestem bardzo nieszczęśliwa.tak bardzo że czasem myślę o samobójstwie.Mój mąż jest dobrym człowiekiem.bardzo go kocham ale zmienił się od momentu gdy wyjechał na szkolenie.Tam poznał kobietę w której się zauroczył z wzajemnością.Po szkoleniu (na szczęście mieszkają w innych miastach)były bardzo długie rozmowy telefoniczne i czułe esemesy kilka razy był u niej.Mój płacz na nic się nie zdał powiedział mi że swój trafił na swojego.bardzo mnie przekonywał że mnie nie zdradził że to tylko koleżanka którą bardzo lubi.Rozmawiałam z nią przez telefon i powiedziała mi że nic między nimi nie zaszło i nie jest z tych co rozbijają małżeństwa bo sama przeszła rozwód.Nie odszedł ode mnie bo ona mu na to nie pozwoliła.zakończyli ale brak zaufania do niego mnie dręczy i strach że znów to zrobi.

asunta
2012-01-06 15:04:47
rzuć tego sukinsyna. Rozumiem, że można się "zauroczyć", ale NIE WOLNO KŁAMAĆ! Ja przez 37 lat tkwię w związku, który nigdy nie powinien powstać. Zakochałam się w wieku 14 lat, mając lat 18 urodziłam dziecko i wyszłam za mąż. Pierwsze lata było jako-tako, byłam nawet szczęśliwa. Potem było coraz gorzej, a po 12 latach zaczęło się piekło. Alkohol - właściwie nie był ani jednego dnia całkiem trzeźwy, awantury o nic, nieodzywanie się przez kilka dni bez powodu. Dziećmi też się nie interesował, nie pomagał w domu. Zaczęłam go nienawidzieć, tym bardziej, że coraz rzadziej ze sobą sypialiśmy. Kedy śmierdział alkoholem i mówiłam "nie", to się odwracał i mówił: nie to nie, a kiedy już do czegoś dochodziło, traktował mnie jak rzecz, bez grama czułości. Nie odeszłam, bo nie miałam dokąd. Mieszkamy w małym miasteczku, bałam się opinii ludzi - kiedyś kobieta zawsze była winna- bałam się, że nie poradzę sobie finansowo, bo mieliśmy już swoje dzieci.Trzy lata temu dowiedziałam się, dlaczego moje życie było, jakie było. Przez 20 lat miał kochankę, a ja byłam kompletnie ślepa. Kiedy się dowiedziałam, nie odeszłam (dom jest w 3/4 jego), myślałam, że sobie z tym wszystkim poradzę. Niestety, jest coraz gorzej. Nie radzę sobie z niczym, płaczę praktycznie bez przerwy, nie śpię w nocy, a rano nie mam chęci wstawać, nic mnie nie cieszy i mam poczucie, że nic dobrego mnie już w życiu nie spotka. A mam dopiero (czy też już) 54 lata, mam dobrą i dobrze płatną pracę, szacunek otoczenia, jestem w miarę atrakcyjna, ale nie wiem, jak mam dalej żyć. A może lepiej przestać żyć? nie potafię się pogodzić, że tak głupio zmarnowałam życie, ze jak idiotka powtarzałam: nie jest ideałem, ale mnie nie zdradza. To było jedyne, co dobrego mogłam powiedzieć o ojcu moich dzieci, a teraz nie zostało już nic. Zupełnie nic. Nie wiem, jak długo jeszcze wytrzymam.